Herinneringen in Amsterdam
Ternate, 22 November 2013 DINO
UMAHUK
Vrij vertaald
(*h.thenu)
Vandaag in de lente
schemering laten schimmen
als dood en tijd een
wiegelied horen
in de gazonstoel die
altijd bleek kleurt
en zolang de avond
duurt in Amsterdam
verandert dode
ruimte boven de nachtelijke hemel
in een zee van
stilte na de motregen die nog op je wangen plakt
“Ik wil je niet
loslaten om te vertrekken”
je geklaag is als
een straatacteur die scenes laat zien
van omzwervingen van
peter pan uit een boek die je mij
vroeger hebt
gestuurd in een blauwe kaft met je hart
weet je Johana,
sinds die ontmoeting kon ik je nooit meer verlaten
omdat je tranen,
zoals regendruppels boven buiksloterkanaal, mij terugriep
waar het zwanenpaar
in een nooit eindigende verlangen elkaar opzoeken
en in deze nacht,
wacht ik op dezelfde plek
tot je komt met
alles of niets dan alleen ik, jij en de liefde
dalam kelam bayang-bayang dini
hari musim semi
kau berikan maut dan waktu bagai nina bobo sebuah ayunan
pada sebuah kursi taman yang
warnanya selalu pucat
dan larut malam di Amsterdam
serupa ruang kematian di atas
langit
yang menjelma samudera
kesunyian
dari sisa gerimis di sekat
pipimu
“aku tak ingin melepasmu pergi”
erangmu bagai akrobat seniman jalanan
yang menirukan adegan petualangan peter pan
dari sebuah buku yang dulu kau kirimkan padaku
dengan sampul biru bergambar hatimu
kau tahu Yohana, sejak pertemuan itu
aku tak pernah bisa pergi, sebab airmatamu memanggilku
bagai lentik hujan di atas buiksloterkanaal
yang memanjakan sepasang angsa
dalam kerinduan yang tamat
dan malam ini Yohana, kutunggu di tempat biasa
hingga kau tiba dalam segala dan tiada yang tersisa
selain aku, kamu dan cinta
Ternate, 22
November 2013
